Z historii Igloopolu: Odnowiony przez kombinat w latach 80' XX w. za ponad 100 milionów zł. pałac w Sieniawie może wrócić do rodziny Czartoryskich. - ziemiadebicka.pl

Z historii Igloopolu: Odnowiony przez kombinat w latach 80′ XX w. za ponad 100 milionów zł. pałac w Sieniawie może wrócić do rodziny Czartoryskich.


Pałac w Sieniawie. Źródło: Wikipedia

O zwrot pałacu w Sieniawie przejętego w latach 80 XX w. przez Igloopol i wyremontowanego przez kombinat przy rządowym wsparciu finansowym za 100 milionów złotych ubiegają się Czartoryscy, którzy utracili pałac na mocy reformy rolnej w 1944 roku.

Od końca II wojny światowej do lat 80 XX wieku pałac nie miał gospodarza, był okradany i popadał w ruinę. Straż pożarna w ramach treningów podpalała fragmenty pałacu, by potem je gasić. Jeszcze w drugiej połowie lat 80 na dachu zrujnowanego pałacu rosły brzozy.
Wszystko zmieniło się z przejęciem pałacu przez Igloopol, który gruntownie obiekt wyremontował i uruchomił w nim hotel. W remont pałacu włożono ogółem od końca lat 80, kiedy obiekt był w zarządzie Igloopolu i po 1991 kiedy Igloopol i jego majątek przejęła Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa blisko 130 milionów złotych.

Dzisiaj o zwrot pałacu upomina się rodzina Czartoryskich, która pierwsze zabiegi w tym kierunku czyniła już kilka lat temu,za rządów PO – PSL, ale wówczas  nie udało się przekonać do tego władz. Jak będzie teraz – czas pokaże.

Historia pałacu – źródło: wikipedia.pl

Pałac w Sieniawie – zbudowany przez hetmana wielkiego koronnego Adama Mikołaja Sieniawskiego na początku XVIII w. Dzisiejszy wygląd uzyskał podczas przebudowy z lat 1881-1883 dokonanej przez Czartoryskich.

W latach 1664-1680 na terenie dzisiejszego parku i pałacu zaczęto urządzać rezydencję o charakterze obronnym. Miała ona plan kwadratu z czterema ziemnymi bastionami w narożnikach. Istniał również niezidentyfikowany dziś dwór mieszkalny.

Na początku XVIII w. hetman Sieniawski założył tu park i wybudował w latach 1718-1720 pomarańczarnię. Po przebudowie pomarańczarnię zaczęto nazywać od 1726 r. pałacem letnim. Do końca XVIII w. pałacyk był przebudowywany co najmniej trzykrotnie. W początkach XIX w. jego wygląd opisał Leon Demokowski w dziełku “W moich wspomnieniach” następująco: pałac sieniawski był murowany, bez piętra i zawierał wtedy oprócz ogromnej sieni jeden duży salon i kilka pokojów, stanowiących mieszkanie księstwa; w sieni ustawiono ogromne organy, w sieni tej pospolicie jadano. W salonie kilka karykatur angielskich i mnóstwo sztychów, wyobrażających waleczne czyny wojska austriackiego w kampanii z Francuzami, stanowiły jedyne ozdoby. W jednym z kątów umieszczony był bilard. Właścicielami pałacu byli już wówczas Czartoryscy.
Pałac przed przebudową – Juliusz Kossak

W latach 1881-1883 dokonano przebudowy według projektu Bolesława Podczaszyńskiego. Nad oboma skrzydłami dobudowane zostały piętra i pałac uzyskał zachowany do dziś wygląd i późnobarokowy charakter. Miał 36 pomieszczeń i kubaturę 2088 m³.

W czasie I wojny światowej ordynat sieniawski książę Adam Ludwik Czartoryski oddał pomieszczenia pałacu na szpital polowy dla zakaźnie chorych austriackich żołnierzy. Pałac uległ zniszczeniu. Dokonano tylko prowizorycznego zabezpieczenia a książę zamieszkał po wojnie w drewnianym dworku obok. Pod koniec lat trzydziestych XX wieku książę August Czartoryski rozpoczął remont pałacu, przerwała go jednak II wojna światowa.

Największe znaczenie miał pałac w XIX w. gdy był jedną z głównych siedzib Czartoryskich. Zaczął odgrywać rolę jednego z centrów galicyjskiego życia politycznego, umysłowego i kulturowego. Gościł tu Julian Ursyn Niemcewicz, Tadeusz Kościuszko. Bywał car Aleksander I. Juliusz Kossak na pamiątkę wizyty pozostawił namalowany przez siebie wizerunek pałacu.

Pomimo zasług Czartoryskich jako mecenasów i kolekcjonerów sztuki, w Sieniawie nie było zbyt bogatych zbiorów. Ściany pałacu były ozdobione portretami Sieniawskich, Czartoryskich, Poniatowskich. Przechowywano tu atrybuowany Norblinowi cykl miniatur ilustrujących “Metamorfozy” Owidiusza. Pokoje umeblowane były wartościowymi meblami. Według wykazu z 1914 r. były to m.in. dwie szafy gdańskie, skrzynie gdańskie, 6 foteli krytych kurdybanem, 24 krzesła inkrustowane kością słoniową.

Aż do lat osiemdziesiątych XX w. pałac nie miał gospodarza. Tkwił w ruinie, był okradany. Straż pożarna ćwiczyła na nim gaszenie pożarów. Dopiero nowy właściciel, przedsiębiorstwo “Iglopol” wyremontował a właściwie odbudował konstrukcję pałacu w latach osiemdziesiątych. W latach dziewięćdziesiątych XX w. pałac stał się własnością AWRSP, która doprowadziła pałac i otaczający go park oraz budynki towarzyszące do obecnego stanu.

Obecnie w pałacu mieści się hotel z restauracją w oficynie dworskiej.